Το ΦΑΝΤΑΖΙΟ στην Ολύμπου είναι αυτό που πραγματικά δεν φανταζόσουν!

Φαντάζιο! Και για φαντάσου;

Αντώνη, ξέρω… λίγο άργησα από τον Μάιο που τα είπαμε. Αλλά η αξία σου παραμένει πάντα ανεκτίμητη και, μεταξύ μας, δεν χωράει μέσα σε πλαίσια, deadlines και προθεσμίες. Κάποια πράγματα απλώς θέλουν τον χρόνο τους. Όπως ένα καλό φαγητό. Ή μια δεύτερη μερίδα.

Αν ανακάλυψες τώρα το Φαντάζιο, τότε μόλις βρήκες έναν από τους πιο ενδιαφέροντες γευστικούς προορισμούς που ήρθαν να προσθέσουν αξία στον δρόμο της Ολύμπου. Αν πάλι το ξέρεις από πιο πριν, τότε συγχαρητήρια: είσαι πολύ καλός γνώστης και προφανώς έχεις κάνει ήδη τα σωστά γαστρονομικά σου κουμάντα!

One man show θα έλεγα για τον Αντώνη, και κάθε πιάτο έχει να σου διηγηθεί τη δική του ιστορία. Ισορροπημένες γεύσεις, αρώματα σε κάθε πιρουνιά, πρωτοπορία και πρωτοτυπία, χωρίς όμως τίποτα να γίνεται απλώς για εντυπωσιασμό. Η τεχνική του στη δημιουργία των πιάτων παραμένει υψηλής αισθητικής και ακρίβειας, αφήνοντας ταυτόχρονα εκείνη τη γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας που σίγουρα θα θυμάσαι από παιδί, όταν μαγείρευε η μαμά σου. Και αυτό, πιστεύω, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να πετύχει ένας μάγειρας: να σε πάει κάπου καινούργια, ενώ ταυτόχρονα σου θυμίζει κάτι τόσο οικείο.

Και ο χώρος; Ακριβώς όπως πρέπει. Φωτεινός, ζεστός, ανεπιτήδευτος και φιλόξενος. Με τα ξύλινα τραπέζια, τις ιδιαίτερες καρέκλες, τα απαλά φωτιστικά και τη μεγάλη ανοιχτή πόρτα που σε φέρνει σχεδόν σε άμεση επαφή με τον δρόμο και τη γειτονιά. Έχει αυτή την όμορφη, χαλαρή αίσθηση του «μπήκα για φαγητό και τελικά κάθισα μέχρι αργά». Και κάπως έτσι πρέπει να είναι ένα μέρος που αγαπά το καλό φαγητό: να σε κάνει να νιώθεις άνετα πριν ακόμη έρθει το πρώτο πιάτο στο τραπέζι.

Εν αναμονή, λοιπόν, του νέου μενού —που οσονούπω περιμένουμε με ανυπομονησία τα αποκαλυπτήριά του— ας σου δείξω τι έχεις χάσει μέχρι στιγμής, αν δεν το έχεις επισκεφτεί ακόμη. Και αν το έχεις επισκεφτεί… ε, να τα θυμηθούμε μαζί και να αρχίσεις να επεξεργάζεσαι στο μυαλό σου την επικείμενη επόμενη επίσκεψή σου.

«Στο Φαντάζιο υπάρχει πάντα εκείνη η μικρή, βασανιστική στιγμή που φτάνει το πιάτο στο τραπέζι και αναρωτιέσαι: να το φωτογραφίσω ή να το φάω αμέσως; Συνήθως προσπαθώ να κάνω και τα δύο. Συνήθως το φαγητό κερδίζει.»

Δοκιμάσαμε λοιπόν —και ειλικρινά ελπίζω να υπάρχουν ακόμη στο μενού—:

Ψητά καρότα, με τυροκαυτερή, λάδι χαρίσα και crumble ξηρών καρπών.

Πατάτες τσακιστές με πάπρικα και σκόρδο. Ονειρεμένες θα έλεγα. Πώς αλλιώς να το περιγράψω δηλαδή; Υπάρχουν στιγμές που η πατάτα απλώς ξεπερνά τον εαυτό της.

Χόρτα τσιγαριστά με χουρμάδες, λεμονάτο κρεμμύδι και σως ταχίνι. Ένα πιάτο γεμάτο αντιθέσεις, ισορροπία και εκείνο το «δεν περίμενα ότι τα χόρτα μπορούν να είναι τόσο ενδιαφέροντα».

Πέστροφα καπνιστή με ταραμά, σπαράγγια και λαδολέμονο.

Μπάτζο σαγανάκι, με μαρμελάδα λεμονιού, πέστο βασιλικού και αμύγδαλα. Γιατί ναι, το τυρί όταν συναντάει τις σωστές παρέες μπορεί να κάνει θαύματα.

Σεβίτσε λαβράκι με κόλιανδρο, λάιμ και τσάτνεϊ μάνγκο.

Αντώνη, σεφ μου, ΜΗΝ το βγάλεις από το μενού. Το γράφω δημόσια, επίσημα και με πλήρη συναίσθηση των λεγομένων μου.

Και μετά ήρθαν οι παπαρδέλες Ταρτούφο, με μανιτάρια, κρέμα τρούφας και μυρωδικά. Και σαν άλλος Ταρτούφος, ναι, μας μάγεψε στο έπακρο. Δεν θα μπορούσα να αφήσω το λογοπαίγνιο ανεκμετάλλευτο. Συγγνώμη. Ή και καθόλου συγγνώμη.

Τέλος, ήρθε και έδεσε ο γαστρονομικός μας οργασμός με την ταλιάτα κοτόπουλο, με σως γιαουρτιού, κρεμολάτα και αμύγδαλα.

Εντάξει. Δεν περιγράφω άλλο!!!

Να σημειώσω επίσης ότι, για κλείσιμο, το Aperol απογείωσε πραγματικά τη βραδιά. Γιατί ένα ωραίο τραπέζι θέλει και το κατάλληλο φινάλε.

Φάγαμε και το καραμελωμένο τσουρέκι με κρέμα ανθότυρου και φυστίκια Αιγίνης, αλλά κάπου εκεί, μέσα στη γευστική μέθη, στη λαχτάρα και στη γενικότερη κατάσταση ευτυχίας που επικρατούσε στο τραπέζι, ξέχασα να βγάλω φωτογραφία.

Θα πρέπει λοιπόν να με πιστέψεις. Ή, ακόμα καλύτερα, να πας να το δοκιμάσεις.

Για Φαντάσου!

Για Φαντάζιο!